Хаа нэг шороо хийсэн, хаврын салхи нэвт салхилан хүнгэнэж, ингэ буйлах чимээ сонстох нь говийн өнгө гэлтэй. Хүмүүсийн энергийн төв гэдгээр нь ихэвчлэн мэдэх Дорноговь аймгийн төвөөс урагш 40 гаруй км зайд орших Хамарын хийдэд ирэв. Хол ойрын хүмүүс холхилдон гартаа арвай буудай, жаал жуул юмхан барьсан улс салхинд малгайгаа хийсгэхгүйн тулд дарж барьсаар хийдийн зүг гэлдрэх аж.
Эл хийд болон баруун хойно нь орших Шамбалын орон зэргийг Говийн догшин ноён хутагт Дулдуйтын Данзанравжаа байгуулсан гэдгээр нь хүмүүс мэдэх билээ. Энергийн төвд ирсэн хүмүүс утсаар ярин “Би байна аа. Энерги дамжуулж байна. Сонсож байна уу?” гэх.
Нар хэвийх үед цааш хөдлөн Хамарын хийдийн баруун талд орших Хан Баянзүрх ууланд ирэв. Хүмүүс ихэвчлэн Хүслийн уул гэх аж. Домог ёсоор энэ ууланд говийн хутагтын сүнс оршдог хэмээн үздэг.
Хаа нэг хүчтэй салхитайг эс тооцвол энэ жил говийн хавар цаанаа л сэтгэл тансрах адил. Уулын бэлээс ажвал хоёр гүүрний ард жижигхэн сүм дуганы ард хүмүүс цувж зогсох нь миний анхаарлыг ихэд татав.
Өөд өгссөөр өнөөх ажигласан газраа ирвэл “Хүсэл бүхэн тань биелэх болтугай” хэмээх бичигтэй том вааран хэлбэртэй төмөр бойпор гэмээр зүйлд хүмүүс хүслээ бичин хийж, шатааж буйтай таарав. Үргэлжлүүлэн өгссөөр орой дээр нь гарвал хүмүүс архи, идээ будаа өргөж, хоёр гараа хавсран залбиран зогсоно.
Аян замаа цааш үргэлжлүүлэн нүд торолгүй харагдах газрын холыг харсаар бодолд дарагдан замд ганц нэг зээр харсаар шар гэгээнээр толгодын цаана нар томрон харагдаж жаргаж буй нь говийн үзэсгэлэн гэлтэй. 
Гэрэл зураг, бичвэрийг Д.Занданбат
