У лаанбаатарын зүүн зах үүрийн таван цагт өөр нэг нэртэй болдог. Агаар нь шар, түргэн бөгөөд чимээ нь тасралтгүй. Хүмүүс хэн нэгний нэрээр биш, өөр өөрсдийн ажил, гар, ачааллаар танигддаг тийм нэг газар. Би тэнд анх очсон өдрөө дурсах бүрдээ "хөдөлмөр" гэдэг үг биеэр нь санагддаг.
Тэр өдөр би арван есөн настай, сум дундын сургуулиа саяхан төгссөн, гэр бүлдээ тусалж байхаар шийдсэн. Ээжийн сандалтай үед нь би нэг хоногт хэдэн төгрөг олж чадах вэ гэдгийг өөрөөсөө асууж эхэлсэн. Хариулт нь: очоод үзэх.
" Хөдөлмөр гэдэг цалин бус. Тэр өдрийн маргааш өөрөө дахин очиж чадах эсэх чинь л хөдөлмөр.— Х.Амантай, өгүүллээсээ
Зах дээр нэг эгч надад: "Чи ажил хайж явна уу, эсвэл ажилтай юм үү?" гэж асуусан. Би "хайж явна" гэж хэлэхэд тэр инээж, "Тэгвэл эхлээд ачаа буулгая, жаахан идэж уугаад ярина" гэсэн. Тэр өдрийн анхны хичээл: ярих эрх нь ажил хийснийхээ дараа ирдэг.
§01 Нэр төр гэдэг чинь юу вэ?
Хоёр цаг ачаа буулгасны дараа тэр эгч надад 12 мянган төгрөг өгсөн. Би тэр мөнгийг гартаа атгаад, түрүүлж мэдсэн юм — энэ бол миний анх өөрийн хөлсөөр олсон мөнгө. Цалин биш, хичээлийн стипенд биш, аав ээжийн өгсөн "хэрэглээрэй" гэсэн зоос биш. Өөрөөс өөр хэн ч өөрийгөө төлөөлөөгүй анхны мөнгө.
Тэр мөчид нэр төр гэдэг юу болох нь ойлгомжтой болсон. Нэр төр бол "өөрийнхөө талаар юу хэлэхийг мэдэх" юм биш. Нэр төр бол "өөрийнхөө оронд хэн ч зогсож чадахгүй" гэдгийг мэдэх нь. Хэдийгээр би дөнгөж 12 мянган төгрөг олсон байсан ч миний дотор ямар нэг юм зөв болж, зохион байгуулалттай болсон.
§02 Дахиад нэг хоног, дахиад нэг хоног
Хоёрдахь өдөр би ижил цагт очсон. Гуравдахь өдөр ч бас. Долоо дахь өдөр тэр эгч надтай нэрээр нь мэндлэв. Долоон хоног үргэлжилсэн давталт л хүнийг "очиж үздэг" хүнээс "байдаг" хүн болгодог юм байна гэж тэр үеэс ойлгосон.
Би одоо редактор. Өдөрт хорин имэйл бичиж, өгүүлэл засварлаж, залуу сэтгүүлчдэд "өгүүллийн эхний догол мөр нь хамгийн чухал" гэж зааж сургадаг. Гэхдээ заримдаа үүрийн манан доор, авто замын хажууд ачаа буулгаж буй 19 настай өөрийгөө санагдуулдаг. Тэр хүүхэд надад сануулдаг: ямар ч нэр төрт ажил, ямар ч нэр төрт өгүүлэл давтлагаар л бүтдэг гэж.
Posted-д бид "залуусын орон зай" гэж өөрсдийгөө нэрлэдэг. Гэхдээ энэ бол зөвхөн редакцын утга биш. Залуус гэж хэн нэгэн эхэлж байгаа хэн бүхэн — нэг өглөө өөрийгөө нотлохоор нэг газар очсон, тэндээ юу ч болоогүй мэт буцсан, дараа нь дахиад очсон хэн бүхэн. Энэ цувралаар би өөрийн эхлэл, мөн тэр эхлэлийг хийж байгаа хэн бүхний түүхийг тэмдэглэх болно.
